Od wielu lat towarzyszy dzieciom, dorosłym oraz ich rodzinom w najtrudniejszych momentach życia. Przez siedem lat pracowała w Centrum Opieki Paliatywnej dla Dzieci Fundacji Gajusz w Łodzi, gdzie zdobywała doświadczenie w pediatrycznej opiece paliatywnej. Obecnie pracuje jako pediatra w podstawowej opiece zdrowotnej, Poradni Medycyny Paliatywnej dla Dzieci oraz Poradni Żywienia Domowego. W ramach specjalizacji z medycyny paliatywnej pracuje również w Stowarzyszeniu Hospicjum Łódzkie, sprawując opiekę nad pacjentami hospicjum domowego, hospicjum stacjonarnego oraz Poradni Medycyny Paliatywnej.

Specjalizuje się w zastosowaniu ultrasonografii przyłóżkowej (POCUS), ze szczególnym uwzględnieniem ultrasonografii płuc w pediatrii i medycynie paliatywnej. Jest autorką licznych warsztatów i projektów edukacyjnych dla lekarzy, prowadząc szkolenia w poradniach POZ, szpitalach, hospicjach oraz podczas konferencji naukowych w Polsce i za granicą. Ma doświadczenie we współorganizacji i prowadzeniu wydarzeń edukacyjnych z zakresu medycyny paliatywnej, tanatoedukacji oraz komunikacji medycznej, m.in. we współpracy z Kołem Matek Lekarek Okręgowej Izby Lekarskiej w Łodzi – cyklu spotkań „O dobrej śmierci. Tanatoedukacja dla lekarzy” oraz warsztatów „Między słowem a ciszą. Warsztaty tanatoedukacji dla medyków”.

Jako prezeska Fundacji „Twórz Dobro!” realizuje projekty edukacyjne i społeczne wspierające rozwój opieki paliatywnej, tanatoedukacji oraz opieki wytchnieniowej. W swojej działalności współpracuje i wspiera organizacje o podobnej misji, m.in. „Pallium for Ukraine”, „Ktoś”, „Nie musi boleć” oraz Fundację „Matki Lekarki”, realizujące inicjatywy edukacyjne i społeczne na rzecz pacjentów wymagających szczególnej troski, ich rodzin oraz środowiska medycznego.

W działalności edukacyjnej szczególną uwagę poświęca tworzeniu bezpiecznej i empatycznej przestrzeni do rozmowy o przemijaniu, umieraniu i śmierci. Zajmuje się również tanatoedukacją dzieci i rodzin, podkreślając znaczenie mądrych, dostosowanych do wieku rozmów o chorobie, stracie i śmierci. Stara się oswajać temat śmierci, pokazując, że nie jest on wyłącznie związany z końcem, ale również z miłością, bliskością, wdzięcznością i sensem codziennego życia. Wierzy, że takie rozmowy pomagają lepiej rozumieć życie, budować relacje oparte na uważności oraz z większą odwagą towarzyszyć sobie nawzajem w trudnych momentach.