Światło i mróz

Codzienne wiadomości o miłości i stracie

Zapraszam Cię do przestrzeni, w której spotkamy się z małymi i wielkimi pytaniami o życie i śmierć. Znajdziesz w niej zarówno wdzięczność za codzienne cuda, jak i czułość wobec straty i żałoby.

Anja Franczak

ZAPISY: anjafranczak.com

Zbliża się zima.

Dni stają się coraz krótsze. Drzewa zrzucają ostatnie liście, a siła życia zmienia kierunek.
Natura pokazuje nam, czego teraz potrzebujemy: spokoju. Wycofania. Zwrócenia uwagi do wewnątrz.

A jednak dla wielu z nas końcówka roku wygląda zupełnie inaczej: to czas pośpiechu, obowiązków i stresu. Domykamy projekty, podsumowujemy ostatnie miesiące, próbujemy załatwić wszystko, co jeszcze zostało na długiej liście zadań…

A w tym wszystkim zbliżają się Święta.
Czas, który w naszych wyobrażeniach ma być pełen ciepła, bliskości i radości – ale nie dla wszystkich taki jest.

Bo przy wigilijnym stole kogoś brakuje.
Bo niektóre relacje bolą szczególnie wtedy, kiedy wszyscy wokół mówią o miłości.
Bo w ciszy odzywają się pytania, których na co dzień nie mamy czasu usłyszeć.

Światło i mróz to zaproszenie, żeby przez ten zimowy czas pobyć trochę bliżej tego, co w głębi.
Bez naprawiania. Bez pocieszania na siłę. Bez konieczności „poradzenia sobie”.

Codziennie będę wysyłać Ci krótką wiadomość.

Czasem będzie to nagranie mojego głosu. Czasem tekst albo fotografia. Będę mówić o miłości, stracie i żałobie. O życiu ze złamanym — a może właśnie dzięki temu otwartym? — sercem. O tym, jak można czule obcować z bólem, zamiast za wszelką cenę próbować się go pozbyć.

Będę opowiadać o żałobie po bliskich osobach, ale też po innych ważnych częściach naszego życia. O stratach osobistych i kolektywnych. O pożegnaniach i pamięci.

Podzielę się tym, czego przez lata nauczyłam się, towarzysząc ludziom w umieraniu i żałobie. Czasem będzie to coś, co zrozumiałam dzięki własnym doświadczeniom. Innym razem wglądy płynące ze współczesnych badań nad żałobą, z psychologii i socjologii.

Chciałabym przez chwilę być po drugiej stronie Twojego telefonu.
Przysyłać Ci każdego dnia kilka słów – małe cząstki wiedzy, refleksje i pytania.
Coś, z czym możesz przez chwilę pobyć. Zatrzymać się. Razem ze mną. 

Pierwszą edycję tego projektu stworzyłam latem. Nazywała się Światło i sól. Przez cały sierpień wysyłałam codziennie jedną wiadomość do grupy wrażliwych i otwartych osób.

Później wiele z nich pisało do mnie, dzieląc się swoimi refleksjami i wdzięcznością. Jedna z nich nazwała ten cykl „jaskinią refleksji” — okazją, aby na chwilę odłożyć wszystko, co kotłuje się w głowie i wejść do wnętrza.

Właśnie taką przestrzeń chcę stworzyć ponownie. Tym razem zamiast sierpniowego słońca będą krótkie dni, zimne powietrze i świeczki zapalane już wczesnym wieczorem.

Światło i mróz.

Chcę przyjrzeć się temu, co staje się widoczne właśnie wtedy, kiedy jest zimno i ciemno.

Przez 31 dni grudnia będę codziennie do Ciebie pukać – pisać i mówić. Zapraszać Cię, żeby na kilka minut przystanąć, skierować uwagę do środka i pobyć z pytaniami o istotę naszej drogi.

O miłość i stratę.
O żywych i umarłych.
O tym, co tracimy.

I o tym, co mimo wszystko pozostaje.

Ciepło, blisko i czule.

Jeśli chcesz – dołącz.

Anja Franczak

***

DLA KOGO tworzę przestrzeń Światło i mróz?

Dla osób

* żywych i śmiertelnych
* po stratach i przed stratami
* kochających i troskliwych – wobec siebie i innych
* próbujących żyć świadomie i czule wobec własnej skończoności
* towarzyszących innym – w zdrowiu i chorobie, przy umieraniu, w żałobie.

Dla Ciebie.

***

KIEDY I JAK

1-31 grudnia 2026

ZAPISY: anjafranczak.com

Wachlarz wymiany finansowej: Możesz wybrać dowolną kwotę między 111 a 199 złotych.
Wpisz swój adres mailowy, żebym Ci mogła wysłać link.

***

Tak mówią osoby które uczestniczyły w letniej edycji Światło i sól:

Bardzo Ci dziękuję za ten wspólny czas!

Zostałam z wieloma refleksjami…

Cieszę się, że mogłam uczestniczyć w tym Twoim eksperymencie!

Odbierałam Twoje wiadomości i nagrania każdego dnia – towarzyszyłaś mi.

To był czas, w którym odkładałam na bok wszystkie sprawy i tematy kotłujące się po głowie i oddawałam się Twojemu głosowi i refleksjom, jakimi się zapragnęłaś się podzielić.

Bardzo miło się Ciebie słuchało, masz pięknie kojący i melodyjny głos.

Ciekawe jak dużo spokoju dawało mi obcowanie w Twojej przestrzeni.

Jestem bardzo wdzięczna, że mogłam brać udział w tym projekcie, było to dla mnie ważne, cenne, nietuzinkowe doświadczenie. Naprawdę codziennie czekałam na kolejną część!

Dowiedziałam się naprawdę dużo, jak na tak krótkie formy przekazu.

Bardzo mi się to podobało…