Muzyka Pożegnań

Zapraszamy na wyjątkowy wieczór „Muzyka pożegnań” — koncert charytatywny na rzecz Instytutu Dobrej Śmierci, organizacji, która otwiera przestrzeń do rozmowy o tym, o czym na co dzień wolimy milczeć. O śmierci, żałobie i odchodzeniu — bez tabu, bez uproszczeń, z uważnością.

To spotkanie z różnymi kulturami i ich sposobami rozumienia końca życia. Z muzyką, która towarzyszyła ludziom w chwilach pożegnań od pokoleń — i tą, która dopiero szuka dla nich nowego języka.

Bo choć śmierć pozostaje niezmienna, zmieniamy się my — nasze potrzeby, wrażliwość, sposób przeżywania straty. Szukamy nowych form wyrażenia żałoby, nowych rytuałów, które będą bliższe temu, kim dziś jesteśmy. Ten wieczór prowadzi właśnie przez te dwa porządki: tradycję, która niesie doświadczenie pokoleń, i współczesność, która próbuje na nowo nazwać to samo doświadczenie.

To będzie wieczór uważnego słuchania, ale też rozmowy. O tym, co nieuniknione. O tym, co nas wszystkich dotyczy. I o tym, jak możemy o tym mówić mądrzej, spokojniej, bardziej po ludzku.

Dochód z wydarzenia zostanie przeznaczony na działalność Instytutu Dobrej Śmierci.

Kiedy: 14 maja 2026 o godzinie 19:00
Gdzie: klub Spatif, Al. Ujazdowskie 45, Warszawa
Bilety: 50 zł zakup online, 70 zł w dniu koncertu przed wejściem

„Muzyka pożegnań” nie próbuje niczego porządkować ani wygładzać. Raczej zagląda w miejsca, o których na co dzień mówi się niechętnie – i robi to przez dźwięk, obraz i obecność innych ludzi.

Punktem wyjścia są pieśni, które od dawna towarzyszą momentom odejścia. Polski śpiew biały, dawne melodie ludowe, tradycyjne pieśni berberyjskie z okolic Maroka, chasydzkie niguny. Różne języki, różne historie, a jednak podobne napięcie – potrzeba oswojenia tego, co trudno uchwycić. Te formy nie zostają jednak w swojej pierwotnej postaci. Artyści biorą je na warsztat i sprawdzają, jak brzmią dzisiaj, kiedy przepuszcza się je przez współczesną wrażliwość.

Na scenie spotkają się głosy, instrumenty klasyczne i elektronika. Pojawią się utwory solowe, duety, fragmenty bardziej surowe i takie, które rozlewają się szerzej, w stronę ambientu. Ważnym elementem będzie set muzyki elektronicznej Bartka Webera– z warstwą wizualną, która odwołuje się do znanych z pogrzebów prezentacji ze zdjęć, ale nie zatrzymuje się na nostalgii. Obraz zaczyna pracować razem z muzyką, zmienia się, reaguje, dopowiada.

Gościem wieczoru będzie m.in. Radek Łukasiewicz, znany z projektu Polskie Znaki. Od lat przygląda się polskiej tradycji i potrafi ją przesuwać w nowe konteksty bez utraty jej charakteru.

Każdy z tych głosów opowiada o śmierci inaczej — poprzez rytuał, wspólnotę, pamięć, doświadczenie ciała i natury. Razem tworzą opowieść o tym, jak różnorodnie można przeżywać odejście — i jak bardzo jest ono częścią życia. Całość układa się w spotkanie wielu porządków: dawnego i aktualnego, lokalnego i odległego, akustycznego i elektronicznego. Nie chodzi o porównywanie ani o szukanie jednej odpowiedzi. Bardziej o zobaczenie, jak różne kultury podchodzą do momentu pożegnania i co z tego wynika dla nas dzisiaj.

To propozycja dla osób, które nie uciekają od tego tematu. Albo przeciwnie – chcą podejść bliżej i sprawdzić, co się wydarzy, kiedy spojrzy się na niego z innej strony.

Artyści:

Katarzyna Jackowska-Enemuo i Marta Tarnowska
Pojawią się w najprostszej, najbardziej bezpośredniej formie – dwa głosy, czasem akordeon. Sięgają po polskie pieśni zaduszne, wykonywane a cappella lub z oszczędnym towarzyszeniem instrumentu. To repertuar, który kiedyś pomagał „odprowadzać” zmarłych, ale też budował wspólnotę między żywymi. W tych utworach słychać coś więcej niż żałobę – pojawia się wyraźny puls, momentami bliski tańcowi, ślad dawnych praktyk, w których ruch i śpiew nie były rozdzielone. Ich interpretacje nie zamykają tych pieśni w przeszłości – część z nich wybrzmi w formule otwartej, zapraszającej do wspólnego śpiewania, a nawet ruchu. Obie artystki od lat pracują z tradycją w sposób żywy i uważny: Marta Tarnowska współtworzy „Garstkę Ziemi”, gdzie pieśni żałobne spotykają się z refleksją nad współczesnymi formami straty, Katarzyna Jackowska-Enemuo działa m.in. z kapelą Afterparty, wydobywając z repertuaru zadusznego jego mniej oczywiste warstwy. Razem tworzą inicjatywę Przemiany, przygotowują i prowadzą świeckie ceremonie przejścia, współtworzą też Instytut Dobrej Śmierci.

Nieuchronne
W drugiej odsłonie pojawi się projekt „Nieuchronne” – Katarzyna Jackowska-Enemuo z Gwidonem Cybulskim. To autorskie utwory wyrastające z doświadczenia straty, ale dalekie od ciężaru czy jednoznaczności. Muzyka zostawia miejsce na oddech, prowadzi raczej w stronę łagodnego oswajania niż konfrontacji. Cybulski, multiinstrumentalista związany z takimi projektami jak Gadająca Tykwa czy Wielbłądy, wnosi do tego świata brzmienia inspirowane Afryką Zachodnią i pustynnym bluesem – ngoni, harmonijka, gitara.

Paweł Szamburski
Klarnecista i kompozytor związany z warszawską sceną niezależną – pojawi się z materiałem, który wyrasta z różnych tradycji sakralnych i liturgicznych, ale nie zatrzymuje się na rekonstrukcji. Punktem odniesienia są m.in. niguny, czyli chasydzkie pieśni bez słów, prowadzące raczej przez skupienie niż narrację. W jego ujęciu stają się one częścią szerszej opowieści: o byciu tu i teraz, o uważnym słuchaniu tego, co jeszcze nie nazwane. Klarnet nie odgrywa tu roli ilustracyjnej – prowadzi, czasem zawiesza, czasem otwiera przestrzeń dla innych skojarzeń. Szamburski od lat porusza się między muzyką dawną, tradycją i współczesnością (m.in. w projektach Bastarda czy SaZa), a jego język buduje się właśnie na styku tych porządków. To, co archaiczne, nie jest u niego cytatem, tylko punktem wyjścia. To, co współczesne, nie próbuje być na siłę nowe. Dopiero ich spotkanie daje efekt, który trudno przypisać do jednego czasu czy miejsca – bardziej osobistą wypowiedź niż interpretację.

Bartosz Weber
Muzyk obecny na scenie od ponad dwóch dekad, współtworzący jej ważny fragment – przygotuje set elektroniczny, który nie pełni roli dodatku, tylko osobnej, równorzędnej wypowiedzi. Multiinstrumentalista, grający na gitarze, instrumentach perkusyjnych i elektronice, przez lata związany m.in. z zespołem Baaba, gdzie współtworzył intensywny, gatunkowo wymykający się projekt, balansujący między jazzem, rockiem i muzyką improwizowaną. Równolegle współtworzył różne odsłony Mitch & Mitch, a dziś działa w takich składach jak Molar, CześćTet czy Pegazi. Od zawsze blisko środowiska Lado ABC, współtworzył jego charakterystyczny język – otwarty, bez respektu dla sztywnych podziałów.
W ostatnich latach wrócił mocniej do pracy solowej i elektroniki, sięgając po sample i syntezatory jako podstawowe narzędzia. Jego album „A Collection of Tunes to Dance To” pokazuje to podejście w pełni – z jednej strony rytmiczne, momentami taneczne, z drugiej bardziej rozproszone, osadzone w nastroju.
Set przygotowany na ten wieczór to dźwiękowa przestrzeń budowana na podobnych zasadach: warstwowa, zmienna, chwilami niemal niezauważalna, za chwilę wysuwająca się na pierwszy plan. Może towarzyszyć, ale równie dobrze może wciągnąć i zatrzymać. To propozycja dla tych, którym bliżej do współczesnego języka niż do tradycyjnych form – dla osób, które szukają własnego sposobu przeżywania. Nie ma tu gotowych odpowiedzi ani jednego kierunku. Jest raczej próba uchwycenia momentu przejścia przy użyciu środków, które należą do tu i teraz.

Ayoub Houmani
Marokański muzyk, który coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność także w Polsce – porusza się swobodnie między tradycją a współczesnością. Wywodzi się z północnoafrykańskich praktyk muzycznych, w tym gnawa, ale jego język dawno przekroczył ramy jednego stylu. Tworzy projekty, w których berberyjskie melodie spotykają się z rytmami Afryki Subsaharyjskiej, bluesem, a czasem elementami rocka czy funku. To podejście słychać zarówno w jego autorskich działaniach, jak i w międzynarodowych współpracach – dzielił scenę m.in. z artystami takimi jak Tinariwen, Branford Marsalis, Marcus Miller czy Vieux Farka Touré.
Na żywo najważniejszy pozostaje jednak głos – prowadzony pewnie, hipnotyczny w powtarzalności, mocno osadzony w rytmie. Podczas „Myzuki pożegnań” Houmani sięgnie po tradycyjne berberyjskie pieśni funeralne. W jego wykonaniu nie są one rekonstrukcją ani stylizacją. Brzmią jak żywa praktyka – otwarta, intensywna, zdolna przenieść słuchacza w zupełnie inne doświadczenie czasu i wspólnoty

Radek Łukasiewicz
Songwriter, kompozytor i producent, znany m.in. z projektów Pustki, Bisz/Radex czy Polskie Znaki – od lat pracuje na styku muzyki popularnej i tego, co głęboko zakorzenione w tradycji. Interesuje go nie tyle rekonstrukcja, co przesunięcie akcentów: sprawdzenie, jak dawne formy mogą wybrzmieć w dzisiejszym języku, bez utraty sensu i ciężaru.
W projekcie Polskie Znaki sięgał m.in. po wątki związane z polską obrzędowością i muzyką funeralną, traktując je jako punkt wyjścia do nowych kompozycji. W SPATiFie pojawi się w bardziej kameralnej odsłonie – solo, bliżej surowego materiału i własnego głosu. To będzie raczej skupione spotkanie niż rozbudowana forma sceniczna: kilka utworów, które pokazują, jak można mówić o rzeczach ostatecznych bez patosu.

Partnerzy:

Dom Pogrzebowy Koperski
Wydarzenie jest możliwe dzięki wsparciu Domu Pogrzebowego Koperski. Bardzo nas
 cieszy, że w polskiej branży funeralnej możemy współpracować z osobami i
 firmami, łączącymi wieloletnie doświadczenie z otwartością i odwagą do innowacji.
 Dziękujemy! – www.koperski.eu

Polskie Stowarzyszenie Celebrantów Humanistycznych
Grupa celebrantek i celebrantów humanistycznych, absolwentów szkoleń i kursów prowadzonych przez Instytut Dobrej Śmierci, tworząca nowe standardy pożegnań – www.celebranci.org

Pełnia Ceremonie Humanistyczne
Wieloletnia współtwórczyni Kwartalnika Przekrój, w centrum swoich zainteresowań od zawsze stawiająca drugiego człowieka. Ostatnio zajmuje się relacjami pomiędzy człowiekiem a nowymi technologiami. Praca w branży funeralnej stanowi naturalną kontynuację zarówno profesjonalnych jak i prywatnych zainteresowań. Prowadzi i projektuje ceremonie humanistyczne oraz łączone, we współpracy z duchownymi.

Patronat medialny 

Radio Nowy Świat – powstało dzięki uporowi: dziennikarzy, którzy na przestrzeni ostatnich kilku lat podejmowali próby stworzenia pierwszego radia internetowego z misją, a także słuchaczy, dla których radio jest czymś więcej, niż tylko medium.